ขอทราบประวัติส่วนตัวเล็กน้อยค่ะ
 |
“พี่ชื่อพรเดช อุยะนันทน์ เข้าปี 28 รหัส 23
ครับ
หลังจากเรียนจบ พี่ก็ไปทำงานกับอาจารย์จามร รักการดี กับอาจารย์โป่ง มาอยู่ไม่ถึงปี
ก็มาทำงานกับที่design 103 เพราะมีสถาปนิกเค้าออกไปเรียนต่อ
เพื่อนเค้าโทรมาตามให้ลองไปสัมภาษณ์ พี่เลยได้ทำงานกับที่ design103 มา10ปี
ละได้ทำงานหลายๆแบบ ทำหอประชุม ทำบ้าน งานใหญ่ๆ เลยได้รู้จักกับผู้หลักผู้ใหญ่เยอะ
แล้วแต่ก่อนที่ design103 เนี่ย เค้าแบ่งกันเป็นทีม ทีม manager ทีมเขียนแบบ ทีมดีไซเนอร์ แต่ว่าบ้านน่ะเป็นงานเล็กๆ ถ้าทำแบบนั้นจะขาดทุน
พี่เค้าเลยให้พี่ทำคนเดียวหมด ทั้งงานเขียนแบบงานดีไซเนอร์ ทุกอย่าง
เลยบีบบังคับให้พี่ต้องทำเป็นทั้งหมด ละพี่ก็ถนัดทั้งบ้าน ทั้งออฟฟิศ
แต่งานบ้านน่ะ มันเหมือนน้ำซึมบ่อทรายนะ คือได้น้อย แต่ตักเท่าไหร่ก็ไม่หมด ณ
วันนี้ พี่ก็ทำบ้านไป 60 กว่าหลังละ ”
แล้วพี่เดชเรียนต่อทางไหนรึเปล่าคะ
“พี่นะ อยากจะบอกว่า พี่น่ะตั้งใจทำงานที่ design
103 มาก
ละก็ทำงานมาตลอด จนเพื่อนที่ไปต่อนอกกลับมา ละพี่ก็คิดจะไปเรียนนะ
แต่ก็เหมือนอยู่ในวังวนของงาน ไม่จบซักที เลยเสียโอกาสไป แต่จริงๆอยากแนะนำให้น้องๆไปเรียน
เพราะถ้ากลับมาก็จะได้ภาษาด้วย แต่ก็ที่พี่อยู่ design 103 มาสิบปีเนี่ย
ก็นับว่าไม่เสียหลาย เพราะ 90% ของลูกค้าที่ PAA ก็เป็นของพี่เดช
เหมือนมีฐานลูกค้าไว้หมดแล้ว แต่บอกไว้เลย ไม่ต้องกลัวหรอก
ถ้าเราเป็นคนตั้งใจทำงาน ยังไงก็มีลูกค้าอยู่แล้ว เสียเวลาไปเรียนเถอะ”
ละผลงานที่พี่ภาคภูมิใจมีที่ไหนเป็นพิเศษมั้ยคะ
“ก็มีตึกต้นสนทาวเวอร์ BTSเพลินจิต พี่มั่นใจว่าตอนนี้ยังสวยที่สุดในย่านนั้นนะ ฮ่าๆๆ แล้วก็โบสถ์ที่วัดถ้ำพระบำเพ็ญบุญ
อ.แม่ลาว จ.เชียงราย ประยุกต์มาจากวัดต้นเกว๋น เป็นงานทางเหนือ สวยมาก พอเรามาทำโบสถ์ที่เชียงราย
ก็นำมาประยุกต์ให้เข้ากับการใช้งาน เคารพของเก่าที่เค้ามี
แล้วช็อปปิ้งสิ่งดีๆมาใส่งานเรา
แล้วอุปสรรคในการทำงานวิชาชีพที่พี่เดชเจอมีอะไรหนักๆมั่งมั้ยคะ
“มีทุกอย่าง อยากจะบอกว่า ผู้หญิงน่ะ
ไปเรียนอย่างอื่นเถอะ ฮ่าๆๆ เวลาไปประชุมทีเนี่ย ทุกคนถือมีดคนละเล่ม มีแต่คนมีปัญหากับเราไปหมด
ลองเราเป็นอินทีเรีย ไม่มีใครกล้าขัดเราในโต๊ะประชุมหรอก เพราะทุกคนจะเชื่อในเทสเรา
แต่เราเป็นสถาปนิก ทุกคนจะขัดไปหมด ขยับผนัง วิศวกรโครงสร้างก็ด่า งานระบบก็โวยวาย
คอนซัลบอกงานไม่ทัน โดน owner ด่าอีก มีปัญหากันหมด จะทำอะไรก็ต้องขออนุญาตไปหมด
เราจะต้องอยู่กับงานตั้งแต่เป็นบ่อน้ำจนถึงวันสุดท้ายที่ติดตั้งงานระบบ
แต่ดูอินทีเรียสิ มาหกเดือนเค้าก็ไปซะและ ฮ่าๆๆ ทำไมฝ่ายแนะแนวไม่ยอมบอกพี่ตอนม.6ก็ไม่รู้
ฮ่าๆๆๆ”
ข้อคิดที่สำคัญในการทำงานของพี่เดชคืออะไรคะ
“ถ้าเราตั้งใจทำงาน ผลที่ตามออกมา
ลูกค้าเค้าก็จะประทับใจเรา แล้วก็ให้งานเรา แล้วพอเมื่อเราเลี้ยงตัวเองได้
ก็จะมีกลุ่มสถาปนิกที่จะคิดแตกต่างกัน คิดเพื่อกำไรบ้าง หรือผลประโยชน์บ้าง
แต่เดี๋ยวนี้พี่หยิ่งละ งานเยอะ ฮ่าๆๆ น้องต้องมองเรื่องนี้
ว่าไม่ใช่จะไปฟาดฟันบ้านเมือง บันไดหนีไฟ ลูกตั้งลูกนอน คอริดอ ต้องมองว่าทำให้น้องภาพชีวิตของคนที่มาอยู่ดีขึ้น อย่าไปเป็นทาสรับใช้นายทุนมาก
ทำงานรับใช้บ้านเมืองบ้าง ถ้าเจอผู้ประกอบการที่ไม่มีน้องธรรมเนี่ย น้องไม่ต้องไปทำให้มัน
ทำอะไรคืนบ้านเมืองบ้าง พี่เดชน่ะ ทำมาหมดละ โรงเรียนอนุบาล หอประชุมสงฆ์
บาทเดียวพี่ก็ไม่เอา ไม่ใช่ว่ารวยแล้วแต่ยังไม่ยอมทำอะไรเพื่อสังคม”
แล้วเรื่องจรรยาบรรณวิชาชีพ
สำหรับพี่เดชคิดเห็นยังไงคะ
“นี่คือหัวใจของวิชาชีพเลย น้องต้องคิดว่าให้คนที่มาอยู่เนี่ย
ชีวิตดีขึ้น เค้าต้องหนีไฟได้ ต้องได้รับการระบายอากาศที่ดี
ไม่ใช่ว่าจะคิดให้เกิดกำไรสูงสุด อาคิเต็กที่ดีน่ะ
ไม่ใช่อาคิเต็กที่รวยนะ เราต้องทำงานน้องภาพ ไม่ใช่ไปตามใจลูกค้าจนเกินไป เดี๋ยวน้องทำงาน
น้องก็จะเข้าใจพี่ ^^ ไอ้จรรยาบรรณที่บอกว่าจะไม่ไปตัดค่าแบบเค้า จะไม่ไปโกงเค้า พี่ว่าไอของพวกเนี้ย
มันเป็นจิตสำนึก แต่ถ้าสมมติลูกค้าเอาแบบของสถาปนิกคนอื่นมาให้พี่วิจารณ์นะ พี่จะวิจารณ์ด้านฟังก์ชันการใช้งาน
เพราะถือว่าไม่ผิดจรรยาบรรณ เราซัดกันด้วยความมีเหตุผล
ไม่ใช่ว่าเอามาเทียบกันว่าสวย ไม่สวย นั่นน่ะ สำหรับพี่คือผิดจรรยาบรรณ”
สถาปนิกรุ่นใหม่จากลาดกระบังที่ผลิตออกมาเป็นยังไงบ้างคะ
“ก็พี่คิดว่า ทำไมไม่รู้ รุ่นพี่มันรู้มากกว่าเดี๋ยวเนี้ย
ละรุ่นพี่พี่ มันก็รู้มากกว่าพี่ซะอีก ทำไมล่ะ น้องมาถามพี่ พี่ก็ถามกลับ ฮ่าๆๆ
เรื่องครีเอทพี่ว่าดีขึ้นนะ แต่เรื่องฟังก์ชัน ความเป็นจริง ทำไมถึงแน่นน้อยลง
เด็กลาดกระบังเข้ามาทำงานกับพี่ก็หลายคน แรกๆก็ไม่รู้ พี่เห็นก็เหมือนเป็นรุ่นน้อง
ก็สอนให้ ได้ผลดีนะ พี่ว่าเด็กลาดกระบังทำได้ทุกอย่างแหละ อยู่ที่ความใส่ใจ”
ช่วยเล่าบรรยากาศสมัยเรียน ชีวิตและกิจกรรมในคณะหน่อยค่ะ
“แต่ก่อนหรอ กินเหล้าทุกศุกร์เลย กินบนตึกสี่ชั้น
ละก็ตื่นวันเสาร์บ่ายสองบ่ายสาม หลังๆนะ กินตั้งแต่วันพฤหัสเลย วันศุกร์ก็ให้เพื่อนหิ้วเข้าไปในห้องเลย
ฮ่าๆๆๆ”
ฝากถึงน้องๆลาดกระบัง
“สมมุติว่าพี่ไปทำงานลาว เมืองลาวยังไม่เจริญ น้องเลือกที่จะมาเรียนทางเนี้ย
เพื่อกลับไปพัฒนาให้คนเจริญ นั่นคือพ้อยที่เรามาเรียนสถาปัตย์ไม่ใช่หรอ
ไม่ใช่ว่าอยากจะทำแมสสวยๆ ดีไซน์เท่ๆ จนลืมไปว่า พื้นฐานของงานเราคืออะไร
จิตวิญญาณของการใช้งาน ไม่ใช่จะ decon จะเท่ ทำงานพื้นฐานให้เก่งซะก่อน
ค่อยไปนึกถึงเรื่องนั้น”
ขอขอบคุณพี่เดช กรรมการผู้จัดการ PAA
STUDIO ด้วยนะคะ ที่สละเวลาให้สัมภาษณ์ในวันนี้ ;)))
น.ส.พรวิภา
สายสงเคราะห์ 52020054
